Η ιστοσελίδα μας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία με τη χρήση cookies. Συνεχίζοντας την πλοήγηση στην ιστοσελίδα, συναινείτε στην χρήση cookies από εμάς. ΑΠΟΔΟΧΗ
Ολομόναχος Προβολή Μεγαλύτερου

Ολομόναχος

Νέο

Αγοράζοντας αυτό το προϊόν μπορείτε να μαζέψετε μέχρι και 9 πόντους επιβράβευσης. Το καλάθι σας θα έχει συνολικά: 9 πόντους που μπορούν να μετασχηματιστούν σε κουπόνι αξίας 0,45 €.


9,90 € με ΦΠΑ

Ένα μυστικό καλά κρυμμένο για πάνω από μισόν αιώνα έρχεται ανέλπιστα στην επιφάνεια για να φωτίσει το αόρατο νήμα που συνδέει τη ζωή του συγγραφέα με εκείνη του πατέρα του.
Η σπαρακτική αφήγηση της οικογενειακής ιστορίας αποτελεί ένα Γράμμα στον Πατέρα – μια ετεροχρονισμένη πράξη αποδοχής της άυλης πατρικής κληρονομιάς.
Την ίδια στιγμή όμως αποτελεί κι ένα είδος διαθήκης, νουθεσία και ευχή μαζί προς τον δικό του γιο – μια απεγνωσμένη προφητεία ή προκαταβολική απολογία
για όσα θα του κληροδοτήσει θέλοντας και μη.
Όλα εξηγούνται πλέον. Κάθεται απέναντί μου και μου χαμογελάει με εκείνο το μισό χαμόγελό του, ένα μείγμα συμπόνιας και σαρκασμού… ...επιτέλους, τον καταλαβαίνω.
Ο ανεξιχνίαστος άντρας που με μεγάλωσε, ο άντρας που μίσησα όσο και λάτρεψα, είναι ανοιχτό βιβλίο μπροστά μου. Εντάξει η συμπόνια. Ο σαρκασμός, όμως; θα αναρωτηθεί κανείς
και με το δίκιο του. Ο σαρκασμός έχει να κάνει με το ότι μας ενώνουν πολύ περισσότερα από τις ρυτίδες και τη γραμμή των μαλλιών στο μέτωπο. Η στιγμή που τον καταλαβαίνω πια απόλυτα
είναι η στιγμή που ανακαλύπτω από τι είμαι φτιαγμένος. Ρίχνει φαρμάκι ο κόσμος πικρό και δεν χρωστάει να κάνει καλό όμως στο τέλος θα δούνε ποιος είμαι εγώ…
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Νίκος Βατόπουλος, «Κρατήθηκα μακριά σου όσο άντεξα», "Η Καθημερινή", 20.11.2018

Tην ιστορία του πατέρα οφείλει κάποτε να τη διηγηθεί στον δικό του γιο. «Θα με μισήσεις, θα δεις…» λέει –ίσως προφητικά– σε ένα φανταστικό διάλογο με τον γιο του.
«Όπως μίσησα εγώ τον πατέρα μου, για να τον ξαναγαπήσω κάποτε – πολύ αργά». Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, σχεδιάζοντας, όπως λέει, μια «αυτοβιογραφική προφητεία», πηγαίνει πολύ
βαθιά σε μια ενδοσκόπηση που απλώνεται σαν σκιαγραφικό υγρό και καθώς διηγείται τη σχέση του με τον δικό του πατέρα, που πέθανε τον Φεβρουάριο του 2007, ορίζει ένα ψυχικό
τοπίο για την αλληλουχία των γενεών. Σε αυτό το σύντομο και πυκνό αφήγημα, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επιχειρεί κάτι που δεν είναι αυτονόητο. Αποδέχεται τον πατέρα του
μετά θάνατον, καθώς τον τελευταίο καιρό εκείνος «έρχεται και μιλάμε, λες και ήρθε η ώρα να πούμε όσα δεν είπαμε όταν έπρεπε». Και η δυνατή εσωτερική ανάγκη για αναψηλάφηση,
αν όχι για κανονική εξόρυξη, έρχεται σε μια στιγμή προσωπικής κρίσης, όταν, στη μέση ηλικία, αρχίζει καινούργια ζωή που στεγάζεται σε εκατό τετραγωνικά. Μετά τη δίκη για την κηδεμονία
του γιου του, του επιτρέπεται να τον βλέπει «μία φορά την εβδομάδα, κάθε Τετάρτη, για τρεις ώρες, και κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο».
Η νομική υποτίμηση του δεσμού πατέρα και γιου πυροδοτεί αγωνίες. «Αναλογίζομαι την ιστορία του πατέρα μου που οφείλω κάποτε να διηγηθώ στον γιο μου». Μεγάλος πια ο ίδιος,
διαπιστώνει πως την ιστορία του πατέρα του την ήξερε «λειψή». «Πολύ αργά ανακάλυψα πως στην πραγματικότητα μεγάλωσα με έναν άγνωστο, έναν άνθρωπο του οποίου
η συμπεριφορά ήταν ακατανόητη, ανεξήγητη, σχεδόν παράλογη ώρες ώρες. Πώς θα πείσω τον γιο μου να μην κάνουμε το ίδιο; Πώς θα τον κάνω να βιαστεί – να μη μας προλάβει ο χρόνος;».
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γράφει ένα γενναίο βιβλίο, που όχι μόνο έρχεται να αθροιστεί σε μια παράδοση κειμένων «πατρικής κληρονομιάς», αλλά προεκτείνεται σε μια ανασύσταση
της ζωής του πατέρα που ενέχει θέση μικρής βιογραφίας, ένθετης και αλληλένδετης με τη μεγάλη πράξη της υιικής αποδοχής. Ο νοσηλευόμενος πατέρας προκαλεί τη θερμή συμπαράσταση
του γιου, που αποπειράται να βρει απαντήσεις σε όσα δεν ρώτησε ποτέ, όπως για ποιο λόγο οι γονείς του παντρεύτηκαν δεκαπέντε χρόνια μετά τη γνωριμία τους. Την αποκάλυψη θα την κάνει
αργότερα η ίδια η μητέρα, μια απάντηση-σοκ, που θα πυροδοτήσει την αναθεώρηση της ιδρυτικής σχέσης με τον πατέρα («Ο πατέρας πρωτοείδε τη μάνα το 1946 – εκείνος ήταν δεκαεννιά
κι εκείνη δεκατεσσάρων. Άρεσαν ο ένας στον άλλον από την πρώτη ματιά»).
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος δεν εξωραΐζει. Μιλάει και με σκληρή γλώσσα, και για τον πατέρα και για τον εαυτό του. Αναγνωρίζει τις κομμένες γέφυρες, τους εγωισμούς, τις καλυμμένες
ευαισθησίες. Ο πατέρας δεν τα πήγαινε καλά με τις διαχύσεις, εκείνος ήταν έφηβος, ήταν νέος που ήθελε μια κιθάρα και να γράφει. «Ηταν τόσο εύκολο να κοιτάζομαι στον καθρέφτη
και να λέω πως δεν σου μοιάζω. Κρατήθηκα μακριά σου όσο άντεξα»…

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ο Σάκος Εκστρατείας του Επίμονου Αναγνώστη: Γονείς και Κηδεμόνες, www.bookpress.gr, 5.12.2018
Γιώργος Περαντωνάκης, Το μυστικό που τους ενώνει, www.bookpress.gr, 29.11.2018
Τέσυ Μπάιλα, «Ολομόναχος»: Αθέατες συνομιλίες, http://www.culturenow.gr, 26.11.2018
Θεοδόσης Μίχος, Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στη ζωή του μέχρι σήμερα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με τις δυνάμεις που διέθετε, 26.11.2018
Κώστας Καρακώτιας, Πατέρας και γιος, "Εφημερίδα των Συντακτών", 17.11.2018
Γρηγόρης Μπέκος, Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Στην Ελλάδα ο πατέρας θεωρείται γονιός δεύτερης κατηγορίας», "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 4.11.2018
Παναγιώτης Κολέλης, Συνομιλία με το φάντασμα του πατέρα, "Εφημερίδα των Συντακτών", 2.11.2018

Κατηγορία Λογοτεχνία
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Έτος έκδοσης 2018
Μήνας έκδοσης Οκτώβριος
Θέμα Προσωπικές Αφηγήσεις
Χρόνος παράδοσης 1-3 εργάσιμες ημέρες
Διαθεσιμότητα Άμεσα διαθέσιμο

Γράψτε μια κριτική