Ο κόσμος αυτός οδεύει προς την καταστροφή, η υπακοή είναι πρόβλημα, ενώ η ανυπακοή αποτελεί επείγουσα και επιτακτική ανάγκη. Ποιες είναι οι ρίζες της; Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν αδρανείς και πειθήνιοι; Μπορούμε να αναζητήσουμε τις αιτίες στον κοινωνικό κομφορμισμό, στην οικονομική ανέχεια, στον σεβασμό για την αυθεντία και την εξουσία, στο κυρίαρχο πνεύμα μιας ψευδεπίγραφης συναίνεσης που αποκρύπτει τις ανισότητες και τις διαφορές. Τίποτα δεν πρέπει να μας φαίνεται φυσικό και αυτονόητο. Δεν πρέπει να υποκύπτουμε στις παραδοσιακές βεβαιότητες, τις παραδεδομένες συμπεριφορές. Δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε με την αδικία, με τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες, με την κλιματική αλλαγή, με την τραγική μοίρα που επιφυλάσσουμε στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε κριτικά τα αυταπόδεικτα και τις γενικότητες, να ξαναβρούμε το νόημα της πολιτικής ευθύνης. Απέναντι στις άψυχες στατιστικές και τους ανώνυμους αλγόριθμους, η ανυπακοή καταφάσκει στο ανθρώπινο. Το βιβλίο του Φρεντερίκ Γκρο μάς καλεί σε διάλογο, μεταξύ άλλων, με τον Αριστοτέλη, τον Λα Μποεσί, τον Μονταίνιo, τον Καντ, την Άρεντ, τον Φουκώ, σε ηθική και πολιτική αντίσταση για μια κριτική δημοκρατία. *** Αυτό που φοβούνται πιο πολύ οι κατεστημένες εξουσίες στις συλλογικές μορφές ανυπακοής, πέρα από τις ασάφειες και τις υπερβολές τους, είναι ότι, έστω και για λίγο, μας κάνουν να δούμε την πολιτική ως αλληλέγγυα περιπέτεια, ως συλλογικό επαναπροσδιορισμό της έννοιας του κοινού καλού. Κι αυτό, όπως έγραψε ο Καντ για την επανάσταση, είναι κάτι που δεν ξεχνιέται.  Fréderic Gros *** Με τον προσωπικό, αξιοσημείωτο για τη σαφήνεια και την ευφυΐα του στοχασμό του, ο Γκρο δείχνει πόσο μύχια υπόθεση αποτελεί η επιλογή ανάμεσα στην υπακοή και την ανυπακοή. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας ηθικής στάσης και όχι για απλό επακόλουθο κοινωνικών και ψυχολογικών μηχανισμών. Le Monde Οι λόγοι για να εξεγερθεί κανείς είναι προφανείς: ένα τμήμα του πληθυσμού φτωχοποιείται, οι ανισότητες αυξάνονται ντροπιαστικά, το περιβάλλον υποβαθμίζεται. Για τον φουκωικό φιλόσοφο Φρεντερίκ Γκρο, δεν είναι η εξέγερση που προκαλεί έκπληξη, αλλά η ικανότητά μας να υπακούμε παρά την οικονομική και περιβαλλοντική κρίση. Στην Ανυπακοή εξηγεί γιατί, ακόμα και στη δημοκρατία, η ανυπακοή μπορεί να είναι νομιμοποιημένη. Ακόμα καλύτερα: η ανυπακοή θα μπορούσε να συγκροτήσει την ίδια την ουσία της ιδιότητας του πολίτη. Libération Δοκίμιο βαθύ και λυτρωτικό. L’Humanité Με γλώσσα σαφή, που γνωρίζει να αφηγείται χωρίς να ξεχνά ότι πρέπει και να αποδεικνύει, ο Γκρο μάς παραδίδει ένα βιβλίο που καταπιάνεται με ένα επείγον ζήτημα, καθώς αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, την οικολογική καταστροφή, τη μεταναστευτική κρίση. Πηγή της πολιτικής ανυπακοής είναι η ηθική υποχρέωση. Études Οξυδερκής στοχασμός, που ποντάρει στην ευφυΐα και την αξιοπρέπειά μας. Elle