Skip to content
Δέκα και μία δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων: Οι διαιρετικές τομές στην Ελλάδα την περίοδο 1910-2017
8ο τεύχος, Η αδιαμφισβήτητη Δημοκρατία. Η πρώιμη Μεταπολίτευση (1974-1981) και η μάχη της Ηγεμονίας.
ISBN: 978-960-458-917-3

Είδος: Βιβλίο
Μορφή: Χαρτόδετο
Αναγνωστικό Κοινό: Ενήλικες - βιβλία προς το ευρύ κοινό
Θέμα: 1974, Δεκαετίες, δημοκρατία, δικτατορία, ηγεμονία, Ιστορία, κοινωνία, Κοινωνία και κοινωνικές επιστήμες, λαολείχια, ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, Μεταπολίτευση 1974, Πολιτικές διαιρέσεις, Πολιτική, Πολιτική και διακυβέρνηση, Σοσιαλισμός
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
Έτος Έκδοσης: 2019
Εκδότης: Επίκεντρο
Διαστάσεις: 14 x 21 εκ
Σελίδες: 128 σελ.

Τιμή Εκδότη: 6,00 

Τιμή E-shop: 5,40 
5 πόντοι επιβράβευσης με την αγορά του προϊόντος

Διαθέσιμο κατόπιν παραγγελίας.
Χρόνος παράδοσης 2 - 6 εργάσιμες ημέρες, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης αποθέματος στον εκδότη.

Κατηγορία:
Περιγραφή

Στο όγδοο τομίδιο της σειράς «10 και μία δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων: Οι διαιρετικές τομές στην Ελλάδα την περίοδο 1910-2017», ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος «ακτινοσκοπεί» και αναλύει την πρώτη φάση της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας, την «πρώιμη Μεταπολίτευση», εκ των πραγμάτων κυοφορούσα όλα τα χαρακτηριστικά των επόμενων δεκαετιών.

Η κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας σήμανε το κλείσιμο μιας εξηντάχρονης πολλαπλά έκρυθμης πολιτικής περιόδου, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική Δημοκρατία –όταν λειτουργούσε– ήταν ελλειμματική, ασθμαίνουσα, «καχεκτική», διωκτική για τους αντικυβερνητικούς, αενάως διακοπτόμενη.

Η Μεταπολίτευση του 1974 σήμανε την ανατολή μιας νέας φάσης με πρωτόγνωρες πολιτικοκοινωνικές συναινέσεις: καθολική αποδοχή του δημοκρατικού πολιτεύματος ως αδιαπραγμάτευτης αυταξίας, «εθνική αντιδικτατορική ενότητα», διάχυτη «σοσιαλμανία», μη αμφισβήτηση ακόμη και της αβασίλευτης πολιτευματικής μορφής κλπ. Αλλά και με ισχυρές αντιπαραθέσεις: για τις προεδρικές αρμοδιότητες, για τον διεθνοπολιτικό προσανατολισμό της χώρας, για τη συμβατότητα κάποιων διεθνών διασυνδέσεων, αλλά ακόμη και του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, με την «ολοκληρωμένη» δημοκρατία κοκ.

Παράλληλα, όμως, εμφανίστηκε και ο σπόρος των μεταγενέστερων πολιτικοκοινωνικών παθογενειών: ό,τι ο καθηγητής Διαμαντόπουλος ονομάζει «λαολείχια», δηλαδή η διαρκής θωπεία από πολιτικούς και επικοινωνιοκράτες του «άσπιλου», «άμωμου», πάντα αδικημένου και υπονομευόμενου από ξένα κέντρα ελληνικού λαού.