Η σημερινή ελληνική κοινωνία ψάχνει ακόμα να βρει το πρόσωπό της μέσα από επιδιώξεις και οράματα αμφίβολης ή επικαιρικής χρησιμότητας. Αφού πορεύτηκε μερικούς αιώνες στον περιθωριακό δρόμο της `ψωροκώσταινας`, βάλθηκε τώρα, ασθμαίνοντας, να καλύψει τη διαφορά, στέλνοντας όλα τα παιδιά της -αν μπορεί- στα πανεπιστήμια. Τ` αποτελέσματα είναι γνωστά: χιλιάδες οικογένειες κάνουν μοναδικό σκοπό της ζωής τους να πάρουν πάση θυσία το `χαρτί`. Έτσι πιστεύουν ότι ανεβαίνει η κοινωνική τους αξία. Το πόσο και με τι το πληρώνουν αυτό... είναι μια βουβή κοινωνική τραγωδία, που παίζεται `κεκλεισμένων των θυρών` σε κάθε σπίτι. Ο συγγραφέας ανοίγει τις `θύρες` και την παρακολουθούμε αυτούσια, όπως την παίζουν οι πρωταγωνιστές (γονείς και παιδιά) που φτάνουν στο γραφείο του για βοήθεια. Η πνευματική και πολιτική ηγεσία του τόπου έχουν μεγάλο μέρος της ευθύνης γι αυτό το κυνηγητό του `χαρτιού`. Μέσα σ` αυτόν τον κυκεώνα της υπερπληθώρας των διπλωματούχων, οι νέοι που `έχουν το κάρβουνο μέσα τους`, πρέπει να παλέψουν ακόμα πιο σκληρά για να μπορέσει να φανεί όχι μόνο η αξία τους αλλά, κυρίως, η κοινωνική τους χρησιμότητα. Γιατί πρέπει να ξέρουν και πως να επιπλεύσουν. Κι αυτό είναι μια ικανότητα που συνήθως δεν την έχουν τα πραγματικά φωτισμένα πνεύματα. Ο συγγραφέας, με τη βαθύτατη γνώση του θέματος, προσφέρει στους μαθητές του Λυκείου, στους υποψήφιους -και στους γονείς-ένα πρώτης τάξεως βοήθημα αυτογνωσίας και συστηματικής προετοιμασίας. Συγχρόνως τους απαλλάσσει από μια σειρά λαθεμένες ενέργειες και προγραμματισμούς, αναλύει το από που και πως του Άγχους -και ιδιαίτερα του `Εξεταστικού Άγχους`- μεθοδεύει το ξεπέρασμά του και, τέλος, φωτίζει τα τελείως ιδιαίτερα και δύσκολα προβλήματα της εφηβικής ηλικίας. Η ελληνική κοινωνία - και πρώτη απ` όλους η ηγεσία της -αν πάρει στα χέρια της αυτό το βιβλίο-εργαλείο, μπορεί να διορθώσει πολλά απ` τα κακώς κείμενα, αποκαθιστώντας τον ρόλο της Παιδείας, από τόπο κυνηγίου βαθμών και χαρτιών, σε ναό της γνώσης και της αγωγής.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]