Ο Ίων Δραγούμης (1921-1986) υπήρξε από την γέννησή του ένας από τους τραγικότερους θεματοφύλακες ιστορικού ονόματος. Εγγονός του Στεφάνου Δραγούμη (του πρώτου Πρωθυπουργού που επέλεξε η Επανάσταση του 1909) και ανεψιός του εθνομάρτυρας Ίωνος Δραγούμη (Ίδα), βαπτίσθηκε στο όνομα του τελευταίου, τον επόμενο χρόνο της δολοφονίας του, σαν προσημείωση της οικογενείας των Δραγούμη ότι νέος σκυταλοδρόμος θα συνέχιζε τον αγώνα. Στο τέρμα αυτού του αγώνος, τον Φεβρουάριο 1986, θα μπορούσαμε να πούμε για τον δεύτερο Ίωνα Δραγούμη ό,τι τραγούδησε για τον πρώτο ο Κωστής Παλαμάς. «Στο λόγο, αρχοντικός ανθούσες κρίνος, στην πράξη, όπου κι όπως, ήσουν ο άντρας». Πειστήριο του «αρχοντικού λόγου» του δευτέρου Ίωνος, ο παρών τόμος της Πολιτικής Πεζογραφίας του. Πειστήριο της «αντρικής πράξης», η πολιτική στράτευσή του στον αγώνα της Αυτοδιαθέσεως της Κύπρου, στον οποίο υπήρξε αυτός το πρώτο «ελλαδικό θύμα», όταν η Κυβέρνηση της Μειοδοσίας (1955), τον υπεχρέωσε σε παραίτηση από την Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Προεδρίας, για να έλθη ο Άγγλος υφυπουργός Εξωτερικών να την χαιρετίση «ως πρώτην φιλικήν χειρονομίαν της Ελληνικής Κυβερνήσεως».., Μήνυμα ζωής του πρώτου Ίωνος υπήρξε η απελευθέρωση της Μακεδονίας: «Έλληνες! Αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώση!» Μήνυμα ζωής του δευτέρου Ίωνος υπήρξε η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πολιτικό κείμενό του, επί μία τριακονταετία, το Κυπριακό ανακηρύσσεται η κορυφαία πρόκληση του μεταπολεμικού Ελληνισμού. Η λύση του, σύμφωνα με τους εθνικούς πόθους, δεν θα έσωζε μόνο τους αδελφούς Κυπρίους. Θα έσωζε, πρωτίστως, τους Ελλαδικούς, καταλύοντας την αλλοτριωτική ραστώνη και τον μπακάλικο μικροϊδεατισμό, όπου τους βύθισε η κομματική μειοδοσία τόσο του Καραμανλισμού όσο και της Αριστεράς. Στον τόμο αυτόν περιέχεται ανθολόγηση των πολιτικών άρθρων του, όπως δημοσιεύθηκαν σε ημερήσιες εφημερίδες, με προεξάρχουσα την «Εστία», από το 1955 μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Ένας δεύτερος τόμος με μία ανθολογία των αισθητικών κειμένων του θα ακολουθήση. Αλλά και χωρίς αυτόν, ο αναγνώστης της πολιτικής αρθρογραφίας του Ίωνος Δραγούμη θα διαπιστώση κάτι ανάλογον εκείνου