Η πρηνής θέση του σκοπευτή

Ήταν χειμώνας. Νύχτα. Ένας άνεμος παγωμένος, που ερχόταν απ' την Αρκτική, παράδερνε πάνω απ' τη θάλασσα της Ιρλανδίας, σάρωνε το Λίβερπουλ και χτυπούσε καταπρόσωπο τον άντρα, τον καθισμένο μέσα στη μικρή Μπέντφορντ. Τον λέγανε Μαρτέν Τεριέ. Στα πόδια του είχε ακουμπισμένο ένα περίστροφο Όρτζις κι έναν σιγαστήρα Ρέντφιλντ... "Ο κύριος Κοξ σας κατασκεύασε", είπε. "Κατασκεύασε ένα πληρωμένο δολοφόνο, του οποίου τα θύματα ήταν όλα ανεξαρτήτως πρόσωπα ύποπτα. Ο κύριος Κοξ έστησε μόνος του την απόπειρα κατά της ζωής του σεϊχη Χακίμ. Καταλαβαίνετε τι σας λεω; Αν είχατε σκοτωθεί χθες το βράδυ, όπως προέβλεπε το σχέδιό του, θα 'σασταν το τέλειο πτώμα."

Ο Ζ.-Π. Μανσέτ (1942-1995) έγραψε το αριστούργημά του, την "Πρηνή θέση του σκοπευτή", το 1981 και μετά σταμάτησε απότομα την εκρηκτική πορεία του στο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που είχε αρχίσει το 1971 με ρυθμό ένα βιβλίο το χρόνο. Θεωρείται ο επιφανέστερος συγγραφέας του "Neo-Polar", του νέου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος, που εισήγαγε το στοιχείο της πολιτικής και τους εξωκοινοβουλευτικούς προβληματισμούς του Μάη του '68. Το ποθέτησε στον πυρήνα του έργου του το χάος του κόσμου και την τρέλα των ανθρώπων, με αντιήρωες χαμένους σε μία κοινωνία του πληθωρικού που αντιμετωπίζεται ως μια κοινωνία του άδειου. Μέγας στυλίστας -τα βιβλία του επαινέθηκαν από πολλούς συγγραφείς όπως οι Τζ. Ελλρόυ, Τζ. Τσάρυν, Π. Ι. Τάιμπο, Ζ. Εσενόζ, κ.ά.- στο τελευταίο αυτό βιβλίο του φτάνει σ' ένα μίνιμαλ αποστασιοποιημένο ύφος· αρχίζει και τελειώνει με μια ποιητική παράγραφο και στα ενδιάμεσα ακολουθεί ένα λογοτεχνικό και συναισθηματικό άδειασμα για να περιγράψει το τέλος της αδιέξοδης πορείας ενός πληρωμένου δολοφόνου.

Tο μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2015 από τον σκηνοθέτη Pierre Morel, στην ταινία "The Gunman" με πρωταγωνιστές τους Σον Πεν και Χαβιέ Μπαρδέμ.

Η έκδοση περιλαμβάνει επίμετρο με κείμενα που προέρχονται από το μεταθανάτιο αφιέρωμα στον Jean-Patrick Manchette του γαλλικού περιοδικού "Polar" (1997), και βιβλιογραφία, σε μετάφραση της Έφης Γιαννοπούλου.