Το δεύτερο φύλο

Και στα δύο φύλα παίζεται το ίδιο δράμα της σάρκας και του πνεύματος, της τελικότητας και της υπερβατικότητας· τους ροκανίζει και τους δυο ο χρόνος, τους παραμονεύει ο θάνατος, έχουν και οι δυο την ίδια ανάγκη ο ένας του άλλου· και μπορούν να αντλήσουν από την ελευθερία τους την ίδια δόξα· αν ήξεραν πώς να την απολαύσουν, δεν θα έμπαιναν στον πειρασμό να διεκδικούν απατηλά προνόμια· και τότε θα μπορούσε να γεννηθεί μεταξύ τους η αδελφοσύνη.

- Απόσπασμα από το βιβλίο

Χειραφέτηση της γυναίκας δεν σημαίνει απαγόρευση των σχέσεών της με τον άντρα, αλλά άρνηση του εγκλωβισμού της στις σχέσεις αυτές.

Η κυκλοφορία του Δεύτερου φύλου στη Γαλλία το 1949 προκάλεσε σκάνδαλο δίχως προηγούμενο· τα 50.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ το Βατικανό το περιέλαβε στη «μαύρη» λίστα του. Το βιβλίο που σημείωσε θρίαμβο στην Αμερική και έκανε διάσημη την Μποβουάρ σε όλο τον κόσμο αποτελεί μέχρι σήμερα έναν από τους βασικούς θεωρητικούς πυλώνες του φεμινιστικού κινήματος.

Με τo Δεύτερο φύλο, το opus magnum της, η Μποβουάρ ήθελε να απελευθερώσει τη γυναίκα από τη θέση κατωτερότητας που την υποχρέωνε να είναι το Άλλο του άνδρα, χωρίς να της δίνει το δικαίωμα ή την ευκαιρία να δομηθεί σαν Άλλος με τη σειρά της. [...] Εβδομήντα και πλέον χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του Δεύτερου φύλου, η μποβουαρική κριτική στη σεξουαλική, οικονομική και πολιτική αλλοτρίωση της γυναίκας, στον αστικό γάμο, στους καταπιεστικούς νόμους περί αντισύλληψης και άμβλωσης έχει εγγραφεί σε όλες τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος. [...] Η σκέψη της κατάφερε να προκαλέσει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες δεν έπαψαν να μεταμορφώνουν το πρόταγμα της γυναικείας χειραφέτησης που πάντοτε «μέλλει να γεννηθεί».

- Από τον πρόλογο της Κατερίνας Σχινά

Βιογραφικά στοιχεία

Η Simone de Beauvoir (Σιμόν ντε Μποβουάρ) γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Ιανουαρίου του 1908. Φοίτησε και πήρε το μπακαλορεά της από το εξαιρετικά αυστηρό καθολικό λύκειο Cours Desir. Πέτυχε στις εξετάσεις των καθηγητών φιλοσοφίας το 1929, και δίδαξε στη Μασσαλία, τη Ρουέν, και το Παρίσι, μέχρι το 1943. Εκτός από το πασίγνωστο Δεύτερο Φύλο, το θεωρητικό έργο της Σιμόν ντε Μποβουάρ περιλαμβάνει πολυάριθμα δοκίμια. Για το θέατρο έγραψε Τα άχρηστα στόματα (1945) και διηγήθηκε μερικά από τα ταξίδια της στο Η Αμερική από μέρα σε μέρα (1948) και στο Η μεγάλη πορεία (1957). Μετά τον θάνατο του Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε την Τελετή του αποχαιρετισμού (1981) και τα Γράμματα στον Κάστορα (1983), όπου συγκεντρώνεται ένα μέρος της πλούσιας αλληλογραφίας που έλαβε από εκείνον. Μέχρι την ημέρα του θανάτου της, στις 14 Απριλίου του 1986, συνεργαζόταν ενεργά με το περιοδικό Les Temps modernes, το οποίο είχαν ιδρύσει με τον Σαρτρ, και εξέφραζε με ποικίλους και αναρίθμητους τρόπους την αμέριστη συμπαράστασή της στον φεμινισμό.