Κείμενα 1934-1940

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν συνιστά μια από τις πλέον χαρακτηριστικές και ταυτόχρονα ιδιαίτερες φυσιογνωμίες των χρόνων του Μεσοπολέμου. Το έργο του, με εύρος που εκτείνεται από τη θεωρία της λογοτεχνίας ώς τη φιλοσοφία και την κριτική του πολιτισμού, αντανακλά τις μεγάλες θεωρητικές και πολιτικές διενέξεις της εποχής. Στην περίοδο 1934-1940, από την οποία προέρχονται τα δοκίμια που συγκεντρώνει ο παρών τόμος, δεσπόζει η σύγκρουση με τον εθνικοσοσιαλισμό και τα πνευματικά του παράγωγα. Εξόριστος στο Παρίσι, ο Μπένγιαμιν θα προβεί σε μια ιδιότυπη σύνθεση των παραδόσεων του εβραϊκού μυστικισμού, του γερμανικού ρομαντισμού, του μαρξισμού, του νεοκαντιανισμού και της κριτικής θεωρίας. Ωστόσο η ενότητα του έργου του δεν ανάγεται σε κάποιον από αυτούς τους πόλους, όσο και αν κανείς "αναζητά την πεταλούδα στο δίχτυ πάνω στο όποιο ρίχνει τη σκιά της, καθώς φτερουγίζει πέρα δώθε".

Στον τόμο συγκεντρώνονται πολλά από τα σημαντικότερα κείμενα της τελευταίας περιόδου της ζωής του: δοκίμια για τον Κάφκα, τον Μπωντλαίρ και τους Γάλλους συγγραφείς, τον Νικολάι Λεσκόφ, την ποίηση και το επικό θέατρο του Μπρέχτ, τον Έντουαρντ Φούξ, για τη ζωγραφική και τη φωτογραφία, για την κοινωνιογλωσσολογία, το δοκίμιο-ορόσημο "Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του", οι θέσεις του για την έννοια της Ιστορίας κ.ά.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1892 στο Βερολίνο. Σπούδασε φιλοσοφία, μεταξύ άλλων, στο Φράιμπουργκ, στο Μόναχο και στη Βέρνη. Μετά την αναγόρευσή του σε διδάκτορα, έζησε στην πόλη του ως ελεύθερος επαγγελματίας, συγγραφέας και μεταφραστής. Το 1933 κατέφυγε στη Γαλλία. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους και πλέον ιδιότυπους στοχαστές και δοκιμιογράφους κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Τα γραπτά του –εμπνευσμένα μωσαϊκά που συνδυάζουν τη φιλοσοφία, την αισθητική, τη θεωρία της λογοτεχνίας, την πολιτισμική κριτική, τη μαρξιστική ανάλυση– παραμένουν ακατάτακτα και δεν ανήκουν σε συγκεκριμένες σχολές ή ρεύματα σκέψης. Ο Μπένγιαμιν υπήρξε, εκτός των άλλων, μια κεντρική φυσιογνωμία της κουλτούρας του Μεσοπολέμου. Η ζωή του συνυφάνθηκε με σκοτεινές περιόδους, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, την ανάδυση του φασισμού, και συνιστά μια αυθεντική αλληγορία για την πορεία των ιδεών στην εποχή του. Η πνευματική του οδύσσεια ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1940, όταν, προσπαθώντας να διαφύγει από τους ναζιστές, αυτοκτόνησε στα γαλλοϊσπανικά σύνορα.